Cut #4 ฉวยโอกาสใจตัวเอง

                       

                      #กานต์ผู้ที่ยับยั่งใจตัวเอง

“เฮ้ยยยยยยยยยยยยย จะพาไปไหนนนน 

ผมมองใบหน้าของร่างเล็กที่มีอาการ เมาหลังการที่ได้ปาร์ตี้การอย่างไม่นึกคิดถึงว่า พรุ่งนี้มีเรียนเช้า ด้วยสีหน้าที่แดงก่ำ แก้มสองข้างแดง  คล้ายมีเลืดดฝาด ที่เกิดจากการดื่มเหล้าเข้าไป

โดยไม่น้อย 

ผมประคองร่างเล็กเดินไปขึ้นรถของม่อนที่ได้เอากุลแจจากมันมา

“นี่ เดินดีๆหน่อย

 “ ผมประครองร่างเล็กไว้ในอ้อมกอด ด้วยแขนยาวสองข้างไว้ ขาทั้งสองขาข้างของเขาเริ่มอ้อนแรง จนร่างเล็กเกือบล้น ผมดึงร่างเขาที่หมดแรง ไว้ในอ้อมแขนสองข้างของผม แล้วพาขึ้นรถ กลิ่นเหล้าแล้วกลิ่นร่างกายที่หอมอ่อนๆของเขา 

ทำให้ผมหันไปจ้องใบหน้าของอีกฝ่ายอย่าที่ไม่แค่ทำมาก่อน ที่นั้งอยู่เบาะข้าง ใบหน้าเล็ก ดวงตาเรียวยาว ริมฝีปากบางแดงอมชมพู  ที่เกิดจากอาการมึนเมา ที่ยังคงบ่นงืมง่ำ อยู่ไม่ยอมหยุด เขาหันมามองหน้าผมอย่ามึนงง ผมสองคนจองหน้ากันสักพัก ก่อนที่ผมจะดึงสติตัวเองกลับมา แล้วเผื่อทำอะไรลงไปโดยไรสติ

ผมพาร่างเล็กมายังที่คอนโด ของตัวเองโดยที่ไม่ได้คิดว่าร่างเล็กที่ได้ประครองขึ้นมาจะอยากมาหรือป่าว ด้วยการเมาของเขาที่ยังไม่ค่อยมีสติเท่าไรเลยคิดว่าเป็นห้องของตัวเอง 

เข้ามาถึงเตียงผมประครองร่างเล็กว่างลงบนเตียง ผมเข้าไปเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าให้อีกฝ่าย เพราะอยากให้นอนสบายตัวขึ้น 

แล้วตอนที่กำลังเช็ดหน้าให้ร่างเล็กนอนอยู่เข้ากับรู้สึกตัวขึ้นมา แล้วจับมือผมที่กำลังเช็ดหน้าให้เขามาประกบกับใบหน้าที่ร้อนเผล่ามีสีแดงก่ำของเลือดฝาดพร้อมลืมตาขึ้นมาหงอยจองหน้าผมที่กำลังก้มเช็คหน้าด้วยสายตาเหมือนแมวที่กำลังง่วงเต็มที่

“เมาไหม?”

ผมเอ่ยถามอีกฝ่ายที่กำลังจองหน้าผมอยู่ พร้อมทั้งยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมาจับใบหน้า

ของผม ด้วยความที่คิดว่าเป็นผู้ที่เป็นใครสักคน ที่เขากำลังคิดอยู่ในหัว ด้วยแววตาที่เป้นประกายเหมือนคนผู้นั้นอยู่ตรงหน้า โดยที่ไม่ได้เอ่ยชื่อ

เจ้าตัวพูดขึ้นว่าเหมือนละเมอ ออกมาแบบไม่ชัด ฟังดูแล้วจับคำไม่ได้ว่าอีกฝ่ายพูชื่อใคร 

 พร้อมทั้งดึงตัวผมเข้าไปกอดด้วยที่ตัวเองยังไม่ได้สติ

ผมเข้าใจว่า เขาคงเมาแล้วทำไรไปโดยที่ตัวเองไม่รุ้ตัวว่ากำลังกอดผมอยู่

ด้วยแขนเล็กที่โอบรอมตัวผมไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ผมเลยค่อยๆจับแขนเขาที่กำลังกอดตัวผมไว้แน่นออกเบาๆ แล้วบอกให้ อีกฝ่ายว่า 

”เมาแล้วก็นอนเถอะ “

ด้วยสีหน้าที่ดูเหมือนจะง่วงเอามากๆ ผมก้มลงมองใบหน้าเขาที่ไม่เคยเห็นแบบนี้มาก่อน

จากใบหน้าที่นิ่งๆ ไม่ยิ้ม กับเปลี่ยนไป ด้วย ฤทธิ์ ของเหล้าที่ดื่มเข้าไป จนแก้มสองข้างเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ริมฝีปากอมชมพู ขนตาเรียบงอน ที่มองแล้วมีเสน่ห์ อย่างบอกไม่ถูก

เมื่อมองนานๆเหมือนตกอยู่ในมนสะกด

ผมจ้องหน้าของร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียงในขนะที่มือทั้งสองข้างของเขายังคงพยามดึงมือผมไปประกบกับแก้มที่แดงร้อนอยู่อย่างกระทันหัน แบบนั้นไม่ยอมปล่อย

จนตัวผมเองเสียการทรงตัวล้มลงทับตัวของเขาบนเตียง กว้าง

ทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก ด้วยตัวที่หอมปนกับกลิ่นเหล้าอ่อนของอีกฝ่าย

ทำให้ผมใจเต้นแรง ร่าวกับจะทะลุออกมาข้างนอก

“ทำไม่ใจเต็นแบบนี้ว่า กานต์”

เขายังคงกอดผมแน่นด้วยอาการที่ยังเมาอยู่นั้นแหละ

“ที่หลังอย่าไปเมาแล้วกอดใครแบบนี้นะ”

“กอดไม่ได้หรอ?”

เจ้าตัวที่เอ่ยขึ้นมาแบบนั้นยังคงกอดลัดตัวผมไว้แล้วยิ่งไปกว่านั้น ป่านยังคงละเมอพูดซ้ำๆ

“กอดไม่ได้หรอ”

พร้อมเอาจมูกเข้ามาซุกเข้าที่ซอกคอผมงหอมเข้าที่คอผมเรื่อยๆตัวเขาดึงผมครอมตัวเขาไว้บนเตียงแบบนั้น

จนตัวผมเริ่มรู้สึกว่าตัวเองถูกดึงลงหลุมวงมนต์สะกดของเขาอย่าง

ที่ทำให้ผมไม่สารมารสจะยับยั่งใจตัวเองไม่ได้ ทั้งที่คนตรงหน้าผมไม่ใช่

สเปกของผมเลยด้วยซ่ำ แต่เขาทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองจะหักห้ามใจไม่ให้ทำอย่างที่ใจคิดไม่ได้ 

ริมฝีปากของผมแนบเข้าหาริมฝีปากของอีกฝ่านแน่นเหมือนมีแรกดึงดูแบบอีกฝ่ายไม่ทั้นตั้งตัว

ผมดูดกลิ่บปากบางที่ร้อนผราวนั้นแบบลงน้ำหนักขึ้นเรื่อยๆอีกฝ่าก้เม้มตอบเป็นจังหวะ

ลิ้นที่เกี่ยวเข้ากับลิ้นอีกฝ่าย อย่างดูดดึม สัมผัสที่รับรู้เหมือนผมหลงรักรอยจูบริมฝีปากบางอันนี้อย่างที่ไม่อยากแย่กออกจากมัน จนผมดึงสตีตัวเองขึ้นมาได้อีกครั้ง

ว่า ผมจะทำตามใจตัวเองตอนที่อีกฝ่ายไม่รู้สึกตัวแบบไม่รู้ตัวแบบนี้ไม่ได้

ผมจงปล่อยให้อีกฝ่ายหลับไปจนสนิท

............................................................................................................................................

#หอมปากหอมคอไว้แค่นี้ก่อนนะค่ะ 

ความรู้สึกขอองกานต์ที่มีต่อป่านเริ่มรู้สึกมากขึ้นเรื่อยๆแล้ว

ป่าน เจ้าแมวของเราจะรู้สึกแบบเดี่ยวกับกานต์ไหม ?

ติดตามต่อใน จอยลดา ตอนหน้านะค่ะ 

........... #เจ้าแมว แมวกูใครอย่าแตะ