Cut #8 จูบนั้น

***ป.ลิง อ่าน #แมวกุใครอย่าแตะ ตอนที่ 07 

ในจอยลดาก่อนนะค่ะไม่งั่นจะไม่เข้าใจในเนื้อเรื่องจุดนี้  J

ก๊อก ๆๆๆๆๆ

เสียงเคาะประตูดั้งลั่นไปทั่วห้อง ที่ปกติแล้วถ้าเป็นพวกเพื่อนๆในกลุ่มจะรู้ดีว่าถ้าใครมาหาผมที่ห้องไม่จำเป็นต้องเคาะประตูก็ได้ เพราะห้องผมเองก็เหมือนเป็นที่สิงสถิตของพวกมันอยู่แล้ว

พูดง่ายๆว่าเหมือนห้องของพวกมันด้วยนั้นแหละคับ เพราะพวกมันทั้ง 3 คนนั้นมีคีย์การ์ด 

กันหมด แต่ถ้าว่าเสียงเคาะประตูนั้นจะไม่ใช้พวกมัน แล้วเป็นใคร ?

ด้วยร่างการและสภาพต้อนนี้หลังมีเรื่องกับพวกไอ้แบม ที่ มอ เมื่อว่าน นับได้ว่าก็เจ็บแทบไม่มีแรงจะลุกออกจากเตียงไปเปิดประตูให้คนที่เคาะอยู่ด้านนอกได้ และเสียงนั้นก็ยังคงดังอยู่ไม่ยอมที่จะหยุดหรือเงียบลงได้เลย

“จะเคาะอะไรนักหนาวะ”

.

.

.

ด้วยอาการเจ็บที่แทบลุกไม่ขึ้น และเสียงเคาะประตูที่ยังคงดังอยู่ไม่หยุด

ผมจงต้องฝืนสังขารลุกจากเตียงกว้างอยากทุลักทุเลเดินไปเปิดประตู

ด้วยความขี้เกลียดบวกกับอาการที่เจ็บผมเปิดประตูออกโดยที่ไม่พูดอะไรละยังคงไม่เห็นว่าร่างที่ยืนอยู่นอกห้องนั้นคือใคร

แล้วร่างที่ยืนอยู่นอกห้องก็เปิดประตูเข้ามาโดยที่อีกฝ่ายก็ไม่ได้เอ่ยหรือส่งเสียงใดๆออกมาเช่นกัน ผมเดินไปยังเตียงที่อยู่กลางห้องนั้น แล้วทิ้งตัวนอนลงไปอย่าไม่รอช้าทั้งที่ยังมีอาการเจ็บอยู่ไม่ด้วยความง่วงและหมดแรง

“เปิดช้าจังหว่า”

เสียงร่างคนที่ผมรากสังขารไปให้ก็ดังขึ้น แบบเสียงที่ไม่ค่อยคุ้นหูเท่าไรนัก

แต่ก็พอนึกได้ว่าเป็นเสียงใครคนนั้นที่ทำให้ผม รู้สึกอยากได้ยินอยู่ตลอดเวลา

“แขนเป็นไงบ้าง กินไรยัง “

เสียงอีกฝ่ายดังขึ้น อีกครั้ง ทำให้ผมที่นอนอยู่บนเตียงต้องหันไปหาคนที่อยู่ข้างเตียนนั้น

ผมถึงกับตกใจพูดไรไม่ออก เมื่อเห็นร่างเล็กนั้นที่ไม่คิดว่าเขาจะมาหาผมตอนดึกแบบนี้

ด้วยสีหน้าผมตอนนี้เรียกได้ว่าทำตัวไม่ถูกเลยก็ว่าได้ ก้อนเนื้อข้างซ้ายของผมเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ เหมือนจะระเบิดออกมาก็ว่าได้

ผมก้มหน้าฟุบลงกับหมอน เพื่อที่จะเรียกสติตังเองกลับมาให้ไว้ที่สุด

แล้วพยามยกหัวขึ้นหันไปมองร่างเล็กที่ยืนอยู่ข้างเตียน พร้อมกับคำพูที่เอ่ยถามร่างเล็กนั้นอยู่มีสติครบ 32 

“มึงมาที่นี้ได้ไง”

ร่างเล็กไม่ได้ตอบคำถามที่ผมถาม เพียงแต่ทำหน้ายิ้มแบบที่ผมเห็นแล้ว ทำให้สติที่มีครบ32

ที่ตัวเองได้ดึงกลับมาตอนที่ได้เห็นหน้าคนร่างเล็กที่ยืนอยู่ในตอนแรกนั้นหลุดไป พร้อมกับ

อาการใจเต้นแรงกลับอีกครั่ง ทำให้ผมลุกนั่งอยุ่บนเตียงกว้างอย่างกะทันหันจนลืมอาการเจ็บแทบลุกไม่ขึ้นไปทั้นที่

“มึงมาที่นี้ได้ไง “

ก็มาเยี่ยมมึงไง เป็นไงบ้างวะ 

“แล้วเห็นเป็นไงอะ กูยังไม่ตายโว้ย”

เจ็บขนาดนี้ยังกวนตีนอีกนะมึง

คนร่างเล็กนั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่กรึงเป็นห่วงกรึงกวนตีน ตามภาษาของเจ้าตัวนั้นแหละ 

“แล้วมาทำไหม ดึกป่านี้หว่า “

ผมเอ่ยถามคนร่างเล็นคนนั้นที่ยังคงทำหน้า แบบที่ไม่รู้จักกลัวอันตรายใดๆ

ด้วยสายตาที่เหมือนมีอะไรแอบแฝงอยู่ข้างในดวงตาสีน้ำตาลสวยคู่นั้น เขาหันมามองผมแล้วหย่อนร่างเล็กของตัวเองลงนั่งบนเตียงข้างๆผม แล้วยืนมือมาจับแขนที่เต็มไปด้วยผ้าที่หมดพันไว้ให้หลังกลับจาก โรงพยาบาล ร่างเล็กคนนั้นก้มมองแขนแล้วแผลตามตัวผม พร้อมทำคิวขมวด ดูแล้วเหมือนอารมณ์จะโกรธ แล้วไม่พูดไม่จากสักพัก ผมหันไปมองหน้าร่างเล็กที่นั่งอยู่ตรงหน้าผมคนนั้น ผมแอบยิ้มมุมปากอย่าที่กลัวอีกฝ่ายจะเห็นเข้า เราสองคนมองหน้ากันแบบนั้นอยู่สักพักหนึ่ง ด้วยความคิดข้างในหัวของผมที่เห็นใบหน้าขาวเนียน ริมฝีปากอมชมพู ดวงตาเรียวยาวสีน้ำตาลคู่นั้นทำให้ใจผมเต้นแรงขึ้น ทำให้ผมอดใจไม่ได้ที่จะขยับตังเองเข้าไปใกล้ๆ แล้วยืนมือไปประครองหน้า ของคนตรงหน้าไว้ พร้อมสบตาในระยะที่ใกล้กันจนอีกฝ่ายต้องหลับตาปี๋ ทันที่ ผมแอบยิ้มไม่ได้ กับสีหน้าท่าทางเขินของอีกฝ่าย แสดงออกมาอยู่ต้องหน้าแบบนั้นผมจ้องมองใบหน้าขาวเนียน ริมฝีปากอมชมพู และขนตาเรียบยาวที่บดบังดวงตาคู่ตรงหน้าผมทำให้ผมจะหยุดตัวเองไม่ได้ ริมฝีปากผมตรงไปประกบกับริมฝีปากคนตรงหน้าทันที่อย่างที่ยับยั้งใจตัวเองไม่ได้ ผมจูบริมฝีปากนั้นอย่างบางเบานั้นอยู่พักหนึ่ง  คนร่างเล็กก็ดูจะไม่ได้มีท่าทีจะขัดแต่อย่างได้ แถมอีกฝ่ายยังเม้มปากตอบสัมผัสจูบทีริมผีปากร้อนที่ได้รับจากรสจูบที่อีกฝ่ายจะได้รับ ผมเริ่มลงน้ำหนักจูบที่ริมฝีปากบางนั้นขึ้น ทั้งลิ้นที่สอดเข้าไปสัมผัสลิ้นที่นุ่มนวลของคนตรงหน้านั้น อยู่ดูดดื่ม   ร่างเล็กเอนกายลงนอนกับเตียงกว้างอยากช้าๆ

ที่ริมฝีปากยังคงดูดดื่มกับรสจูบที่ต่างมอบให้กัน   อย่างไม่เว้นระยะ หายใจ

จนกะทังอีกฝ่าย  จนต้องหันหน้าไปทางอื่น  ด้วยอารมณ์ผมที่เต็มไปด้วย

ความต้องการในเรื่องยังว่าที่ไม่ได้ระบายมานาน หลังจากที่ไม่เคยเว้นแต่ละวัน  

จนชะงักไป แล้วอีกฝ่ายผลักตัวผมออกแล้วลุกนั่งอยู่บนเตียงหันหลังไปทางอื่น

แบบตัวช้าๆนิ่งไป พักหนึ่งก่อนที่ผมจะเอ่ยถามเขา 

“ป่าน.......... มึงโอเค มั่ยวะ”

คนร่างเล็กนั่งหันหลังตรงหน้าผม ก้มหน้าลงมองมือตัวเองโดยที่ไม่ได้พูดหรือตอบคำถามผม

เขาเงียบไม่พูดอะไร ทำให้ผมนึกคิดขึ้นในหัวว่าตัวเองทำไรลงไป อย่างคนรู้สึกผิด ที่ไม่ยับยั้งซั้งใจตัวเองทั้งที่คนตรงหน้า เป็นเพื่อน......

แต่ทั้งที่ใจข้างในของผมเองไม่ได้คิดกับคนตรงหน้าแบบนั้น

ผมและเขาต่างตนต่างนิ่งอยู่ในห้องที่เมไปด้วยความเงียบ

อยู่แบบนั้นพักใหญ่ ร่างเล็กคนตรงหน้าก็เอ่ยถามผมขึ้นอีกครั่ง

“แขนเป็นไงบ้าง แล้วแผลเป็นไงเจ็บมากไม่ “

สถานการณ์ในตอนนี้เหมือนจะตึงๆ ผมเลยตอบกลับคำถามนั้นไปแบบไม่อยากให้อีกฝ่ายเครียดเลยตอบๆไปด้วยที่มันจะดูขัดกับภาพที่เขาเห็น 

“ก็เจ็บนิดหน่อย เดี่ยวก็หาย”

อีกฝ่าได้ยินคำตอบที่ผมตอบไปแบบนั้น  จนต้องหันมามอนหน้าผมทันทีแบบ สีหน้าทีเหมือนจะไม่พอใจในคำตอบที่ผมตอบไปซักเท่าไหร่ แล้วคำต่อว่าต่างๆก็ตามมาแบบรั่วมาจนหูผมนี้ชาไปข้างหนึ่ง ร่วงเวลาไปเกือบชั่วโมง โดยที่ผมไม่ได้ตอบอะไรเอาแต่นั่งฟังคนร่างเล็กคนนั้นด่า จนผมหลุดขำใบหน้าคนร่างเล็กเอาจริงเอาจังไม่ได้ จนเขาหมดคำพูดที่จะด่าเรื่องอาการ แล้วหันมา ถามผมในเรื่องที่ไม่ได้เกี่ยวกับอาการเจ็บของผมเลย เขาหยุดคิดแล้วพร้อม เอ่ยคำว่า ขอโทษ ผม เรื่องที่คิดว่าตัวเองเป็นสาเหตุทำให้ผมต้องเจ็บตัวแบบนี้แล้วก็ขอโทษผม อีกหลายๆครั่งที่คิดว่าตัวเขาเองทำให้ผมโกรธ จนต้องมีเรื่องทะเลาะกับพวกไอ้แบมเมื่อเช้า ด้วยสีหน้าที่รู้สึกผิด ผมเอื้อมมือเข้าไปจับมือเขาที่กำไว้แน่นให้คลายออก แล้วตอบกลับคำขอโทษเขาไป แบบพูดให้เขาสบายใจขึ้นเพราะที่ผมมีเรื่องมันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขาเลย แต่เป็นเพราะผมใจร้อน บวกกับอารมณ์ที่ หงุดหงิดเขาเมื่อวันนั้น เลยทำให้ผมถามกลับเขาแบบค้างคาใจมาหลายวัน เรื่องของไอ้อามกับเขา คนร่างเล็กด้วยทำท่าเหมือนจะร้องไห้ เขาก้มหน้าลง พร้อมพูด ขอโทษ ผมอีกครั่ง ผมเลยหลุดปาก เอ่ยถามเขาแบบกวนๆ ว่าเที่เขามาหาผมกลางดึกแบบนี้เขามาง้อผมหรอ คนตรงหน้าเหงยหน้ามองผมด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรด้วยการพร้อมปัดคำถามไม่ตอบด้วยท่าทางเขินอาย  ไม่บอกก็รู้ปะว่ามาง้อใช่ไหม แล้วง้อไหมละ เขายิ้มแล้บอกผม ที่หลังอย่าใช่อารมณ์แบบนี้อีกนะ เจ็บตัวแบบนี้ กูเป็นห่วงนะโว้ย

  J J J

Cut โอ้ย เจ้าแมวเธอหลงกล ไอ้เสือสะแล้ว

ฝากติดตามเจ้าแมวด้วยนะค่ะ ติชมเข้ามาได้ รออ่านอยู่นะ ผิดบ้างถุกบ้างอย่าว่ากันนะ

#แมวกูใครอย่าแตะ